آرام مگير؛ ببار ای آسمان، ببار. آنقدر ببار تا همه اين زمين خاکی را آب فرا گيرد تا شايد: طفلی لب تشنه جان ندهد، کودکی از تشنگی بی تابی نکند، عمويی شرمنده نشود، مادری بی شير نماند،‌ سقايی برای آوردن آب به نخلستان نرود و خيمه‌ها در آتش نسوزند. ببار ای آسمان ببار. مگر نه ابنکه اب مهريه ام ابيها بود و حسين )ع( فرزند او .پس ببار ای آسمان، ببار

دوست
mosafar h


-